… of Lewisiana na bijna 2 maanden blogstilte met de vorige post toch nog stand houdt in de felbegeerde Blog 40 (waarom eigenlijk 40, Freaq?) van Freaq Show! Of moet een mens daar meer voor doen? En wat?
Grappig. Deze voormiddag was er een rampoefening voor een fictieve grieppandemie in Temse. In Het Journaal pleit een interministerieel commissaris dat het wassen van de handen voor het eten, kan helpen om besmetting tegen te gaan.
Even later in een reportage bij de heilige bron van het bedevaartsoort Banneux, waarin God (of toch zijn aardse afgevaardigden) en klein Pierke hun handen wassen in het ‘helende water’, getuigt ene Maria (dé Maria?) dat ze ook flesjes bij heeft om van het water te drinken.
Misschien moeten ze in Banneux ook maar eens aan zo’n rampoefening denken.
… loop ik tijdens een foto-opdrachtje een excellentie op het lijf, staat er toch wel net een visooglens op mijne kodak zeker. En hij heeft al zo’n euh … rond hoofd, Toemme toch.
Van pure stress en adrenaline nog onscherp en niet deftig belicht ook (en ik ben anti-flits). Als het ooit betert, begin ik een fotoblog. Maar waardeloze foto’s; op een undergroundblog als deze kan het.
(Toevallig ontdekt: Lisa Van Damme trok dezelfde locatie van buitenaf. Spectaculair! Ook met fisheye denk ik, maar wel zonder minister, ha! 
Aanzet tot racisme is geen vrije meningsuiting maar een misdrijf.
www.stopracismeopmediasites.be
(… of voer gewoon de reactieluiken onder artikels op krantensites terug af, veel verschil zal het niet maken.)
Al moet ik bekennen dat ik nog niet veel van Hugo Claus heb gelezen, toch vond ik het raadzaam en respectvol om afscheid te nemen van één van onze belangrijkste Belgische schrijvers, die een onuitwisbare stempel drukte op de literatuur. Raadzaam omdat ik zelf een aankomend journaliste, schrijfster, columniste en dichteres ben.
Heel toevallig heeft zijn werk mij nooit op het juiste moment getroffen zodat het mij zou getekend hebben voor de rest van mijn dagen. Dat gebeurt en zegt niets over zijn werk, noch over mij. Daarom leek het mij ook onkies om een felbegeerd zitje te claimen zaterdag. Ik keek wel op televisie en kwam algauw tot de vaststelling dat anderen wie ik wel eens hoorde beamen dat pakweg ‘Het verdriet van België’ onleesbaar was, nu met het gezicht in de juiste plooi figureerden in het culturele bv-koor.
Hoezo, Freezing in Antwerpen? Waar was u dan wel? 2 cameraploegen waren present, Ook Lewisiana stuurde een spotter met compactcamera en enkele – we spreken net niet in termen van tientallen – kijklustigen die duidelijk niet in het station waren om de trein te nemen, stonden op de uitkijk.
En dan, klokslag om 18u gebeurde er … helemaal niets. Geen onverhoeds stilvallen van de bruisende stationsdrukte. Geen oponthoud van het openbare leven. Een enkeling in het midden van de hal bleek na 3 minuten onbeweeglijk voor zich uit te staren, toch gewoon op iemand te staan wachten.
Tien minuten later nog steeds niets. Niet in de hal, niet op het Astridplein, niet elders in het station. Mensen die langer dan een halve minuut dezelfde houding aanhielden, werden nauwlettend in de gaten gehouden door de twee camera’s. Belachelijk hoe lang sommigen doodstil naar hun treinticket of de uurtabellen staan te kijken. Maar freezers, neen, die waren er niet. Hun kat gestuurd. Of overmand door gêne om er als eerste aan te beginnen. Of toch gewoon een aprilgrap? Het had nochtans schoon kunnen zijn …
Dan haalt een mens al eens de wereldpers, is hij nog zo dom om z’n vlag achterstevoren te houden … gelukkig weten fotoredacteurs daar wel raad mee.
De trouwe surfer had het al gemerkt: sinds enkele weken hebben we bij Cutting Edge een oneliner van de week op de homepage prijken. Omdat elk zichzelf respecterend medium dat heeft (zie de post hieronder) maar vooral ook om ons Joepie-gehalte wat op te krikken.
Toch pluizen we (de redactie) niet alleen (tiener)weekbladen, (populaire) kranten en (tenenkrullende) tv-programma’s uit, op zoek naar de ideale zinsnede. Ook (de betere) blogs lezen wij voortaan met onze quote-o-meter bij de hand, klaar om uw woorden een week lang schaamteloos in de verf te zetten. U hoeft daar zelf helemaal niets voor te doen, maar de Louis Tobback in u laten spreken terwijl u blogt, kan helpen. Succes!
